Een mededeling van ondergetekende

Beeldspraak krijgt een nieuwe vorm. Maar voordat ik vertel wat dit precies inhoudt, eerst wat achtergrond.

Zelfcensuur

Tot pakweg een jaar geleden vond ik het een erg spannend idee om mijn mening met de buitenwereld te delen. Dat wil zeggen: in geschreven woord, voor iedereen toegankelijk.

Ongetwijfeld was deze angst deels ingegeven door mijn studeren en werken aan de universiteit, waar op elke slak een kilo zout ligt en een standpunt pas gepubliceerd wordt als het gepantserd is met verwijzingen, kanttekeningen en voetnoten. Die zorgvuldigheid heeft wat kennis betreft veel voordelen, maar bevordert ook onnodige zelfcensuur. Opgeleid om alle haken en ogen van mijn gedachten te onderzoeken, dacht ik te lang na voordat ik schreef.

Overal opiniestukjes

Ik stopte met dit gemiezemuis nadat ik besloot me een jaar toe te leggen op mijn schrijf- en tekenwerk. Op afstand van de academische wereld leek het opeens voordehandliggend om mijn gedachten gewoon op papier te zetten. Ik schreef een lezersbrief aan Trouw, die werd gepubliceerd. Hoera! Weer een obstakel overwonnen.

Het gevoel van euforie was zo groot, dat ik overal opiniestukjes ging zien. De “Dus, abortus?” campagne van de SGP? Opiniestukje. Een Amerikaanse essayist die op Instagram beweert dat vrouwen de arbeidsmarkt ruïneren? Opiniestukje. Een column in de krant waarin wordt betoogd dat de onveiligheid van vrouwen geen mannenprobleem mag heten? Waarom ook niet: een opiniestukje.

Gelukkig ontraadde een vriend me ten zeerste om al die stukjes naar de krant te sturen (“anders word je er zo een”) en dus startte ik deze Substack. Ik kwam op de naam - Beeldspraak - en bovengenoemde vriend verzorgde de ietwat plechtige omschrijving: “Actuele thema’s op een filosofische wijze benaderd in tekst en illustraties”.

Toch een nieuwsbrief

Nu ben ik vijf keer Beeldspraak verder. Lang verhaal kort: hoe minder huiverig ik ben om mijn opinie te delen, hoe meer mijn initiële enthousiasme over het opiniestukje bekoelt. De vorm - aanleiding, argumenten, conclusie - voelt wat stijfjes en officieus, en is bovendien onverwacht arbeidsintensief. Het is tijd voor iets anders: iets wat (voor mij) laagdrempelig is om te schrijven, maar (voor jullie) nog steeds voldoende interessant om te lezen.

Dit weekend viel me het volgende te binnen. Eigenlijk is een opiniestukje niet veel meer dan een gecondenseerde en gestileerde versie van wat ik met mijn nicht aan de telefoon bespreek: een actualiteit die me opvalt, tips voor artikelen en boeken die ik met plezier of tandenknarsend heb gelezen, analyses van het politieke in het persoonlijke, en de conclusies die daaruit voortkomen (waarna ik dan meestal zeg dat ik er écht een opiniestukje over moet schrijven). Kortom, Beeldspraak krijgt de vorm waarvoor dit platform eigenlijk bedoeld is: een nieuwsbrief. Altijd met een illustratie, dat natuurlijk wel.

Tot slot: heel veel dank aan jullie, mijn selecte groep trouwe lezers, voor het volgen van mijn Substack, en in het bijzonder aan de paar fanatieke abonnees die me erop attenderen wanneer het tijd is voor een nieuwe post. Het is des te leuker te schrijven als je weet dat iemand op je woorden zit te wachten. Tot de volgende Beeldspraak!