Seksisme kent geen politieke voorkeur

Over vragenuurtjes bij politieke studentenverenigingen, een oplossing voor het Amsterdamse rattenprobleem, en een week in boeken.

Eens in de zoveel tijd word ik uitgenodigd om te spreken bij een politieke studentenvereniging. Tijdens deze bijeenkomsten zit ik voor een zaaltje leden - hoofdzakelijk jongemannen - en beantwoord ik hun vragen over feminisme en de emancipatie van vrouwen.

In een heel andere context vroeg iemand of ik het niet heftig vind, die vragenuurtjes, zeker wanneer ik het oneens ben met de politieke invalshoek van de vereniging. Totaal niet. “Heftig” is denk ik het laatste woord dat ik met de bijeenkomsten associeer. Doorgaans ga ik juist met een opgewekt gevoel naar huis. De jongeren die ik tegenkom zijn geïnteresseerd in de emancipatie van vrouwen. Ze willen er iets van maken maar weten alleen niet hoe.

Wat ik eerder heftig vind, is de vraag zelf. Blijkbaar leeft ergens het idee dat er niet te praten valt met midden en voornamelijk rechtse stemmers, of nog erger: dat je uit principe niet met hen moet praten. Nu ben ik een groot voorstander van het afkappen van discussies die nergens heen gaan, maar het gesprek helemaal niet aangaan, dat lijkt me het andere uiterste.

Bovendien zijn seksistische overtuigingen juist goed te bestrijden wanneer ze aan de oppervlakte liggen. Ik vind het makkelijker werken met het rechtdoorzee seksisme dat vaak met rechts wordt geassocieerd, dan de verhulde variant waarmee ik meestal wordt geconfronteerd in links-progressieve kringen. Immers: het moeilijkste vooroordeel om te ontkrachten, is iemands overtuiging dat zij/hij/hen niet seksistisch is en dus geen seksistische dingen kan denken, doen of zeggen. Geef mij maar een gesprekspartner die open en bloot durft toe te geven: ik zie vrouwen als mindere wezens dan mannen. Daar kan ik wat mee.

Als ik één ding geleerd heb van mijn betrokkenheid bij de feministische zaak, is het het volgende: politieke voorkeur staat niet garant voor een bepaald niveau van emancipatie. Of ik nu met jongemannen spreek die links, midden of rechts stemmen, ze stellen overwegend dezelfde vragen: sommige ongeïnformeerd, sommige weloverwogen, andere ronduit onbeschoft.

In dit kader wil ik jullie graag een gedachte-experiment voorleggen. Hieronder volgt een selectie van vragen die ik heb gekregen van verschillende mensen op verschillende plekken. Zouden jullie durven zeggen wat de vraagsteller stemt?

Is feminisme nog nodig?

Als vrouwen gelijke rechten krijgen, worden er dan niet te weinig kinderen geboren?

Cato, jij bent je overduidelijk mannelijker gaan gedragen: wanneer heb je die omslag kunnen maken?

Als we vrouwenquota instellen, bijvoorbeeld voor bestuurders, krijgen we dan niet een probleem met competentie?

Wat verklaart het succes van de manosphere?

Ik heb het idee dat feministen snel radicaliseren, klopt dat?

Waarom mag je niet gewoon zeggen of je een billen- of borstenman bent?

Denk je dat vrouwen van nature zorgzaam zijn, of komt dat echt alleen door hoe ze gesocialiseerd worden?

Als man: wat kan ik doen?

Musopia

Iets heel anders. Gisteren was het overal in het nieuws: in Amsterdam lopen de ratten na sluitingstijd over de toonbank. Sinds 2023 is het aantal ernstige “incidenten” met ratten en muizen in horecazaken drastisch toegenomen. Wie vroeger Otje heeft gekeken, denkt nu waarschijnlijk ook meteen aan Musopia.

De vraag is natuurlijk: hoe komt dit en wat doen we eraan? De NOS noemde als mogelijke oorzaken het afval op straat en het koude weer, waardoor de dieren hun weg naar binnen zoeken. Arjen Lubach had het over het verbod op rattengif. Nergens las ik over het redelijk recente toegangsverbod voor de natuurlijke vijand van bovengenoemde knaagdieren: de kat.

Sinds 2014 handhaaft de NVWA strenger op de aanwezigheid van katten in horecazaken. Kort samengevat is het beleid als volgt: de kat mag niet in de keuken. Laat dat nou precies de plek zijn waar muizen en ratten graag komen. Natuurlijk neemt hun populatie nu toe.

Zo’n 1000 jaar geleden verklaarde paus Gregorius IX katten tot satanische wezens (een feit wat nauw verband houdt met de heksenvervolging), met een drastische afname in het aantal katten en de builenpest als gevolg. Waarom is het zo moeilijk om te leren van de geschiedenis?

Boeken

Dan nog het volgende. Een vriendin vertelde me dat ze een map met screenshots van mijn boekentips op Instagram bijhoudt, voor als ze weer iets nieuws wil lezen. Dat kan makkelijker. Hierbij de boeken die ik deze week heb gelezen.

The Authority Gap - Mary Ann Sieghart

Als je je ooit afvraagt waarom je zo vaak je standpunt moet herhalen, dan is dit boek iets voor jou. Het zet helder uiteen waarom vrouwen over het algemeen minder serieus worden genomen dan mannen. Wat ik heel goed vond aan dit boek: Sieghart benoemt niet alleen dat er ook verschillen zijn tussen vrouwen wat betreft autoriteit, maar licht deze ook duidelijk toe.

Je kind is een goudmijn: Waarom iedereen verdient aan je kind behalve jij - Sophie van Gool

Ik wist dat kinderopvang walgelijk veel geld kost, maar niet dat de kinderopvang in Nederland veel duurder is dan in andere Europese landen. En wat ik ook niet wist, is dat een deel van de vaders hun vaderschapsverlof gebruikt om andere dingen te doen dan vaderen, zoals bijvoorbeeld het WK voetbal kijken (!). In dit boek lees je hoe nog veel meer van dit soort feiten zich verhouden tot bredere vormen van structurele ongelijkheid, zoals de loonkloof.

Tart: Misadventures of an Anonymous Chef - Slutty Chef

Een van mijn vrienden maakt zich zorgen dat ik te veel non-fictie boeken lees en raadde me deze memoire aan. Het is een boek over seks, koken en eten. Tja, wat moet ik ervan zeggen: ik heb het uitgelezen.

Dat was het weer voor deze week. Tot volgende week Beeldspraak lezers!